„W moim dzbanie, dzbanie wielkim,
zbieram troski, łzy i lęki,
co przez lata wypłakałam,
kaj swych dzieci tu sukałam.
Po tych lasach, po mokradłach woda dzieci mi wykradła.
Mozes pani je widziała, może jesce są?
Pamięć przyniósł mi czarny bocian
i Tunkanatukan w mrowisku rdzenia”
Daria Kozłowska

"Tunkanatukan w mrowisku rdzenia", to tytuł wystawy Darii Kozłowskiej odnoszący się do jej poezji. Prace biorące udział w wystawie stanowią przekrojową opowieść o wielowymiarowej praktyce artystycznej Darii, obejmujące rysunek, malarstwo, grafikę, monotypię oraz działania w obszarze tkaniny artystycznej. Poszczególne realizacje, mimo różnorodnych mediów, łączy konsekwentne zainteresowanie relacją człowieka z przestrzenią, pamięcią oraz śladami obecności zapisanymi w obrazie. Artystka operuje zarówno syntetycznym znakiem graficznym, jak i strukturą słowa i materii łącząc często różne techniki w jednej pracy.
Szczególne miejsce na wystawie zajmują tkaniny z autorskim tekstem, powstające na płótnach tkanych przez prababcię artystki. Materiał, dawniej wykorzystywany do szycia codziennych koszul, stał się nośnikiem osobistej narracji. Zapisywane na nim osobiste teksty oraz fragmenty poezji artystki. Tkanina pełni tutaj rolę archiwum pamięci, łącząc doświadczenie rodzinne, kobiecą tradycję rękodzieła i współczesny zapis emocji.
Na wystawie znajdziemy również organiczne tkaniny z sitowia, tworzone w powolnym, medytacyjnym procesie ręcznego przeplatania pojedynczych traw przez dratwę. Materiał zbierany nad rzekami i w lasach zachowuje naturalny zapach, strukturę i podatność na przemijanie. Początkowo geometryczne układy stopniowo ewoluują w organiczne formy przywołujące skojarzenia z pejzażem i rytmem natury. Proces twórczy staje się tu formą uważnego dialogu z materią, czasem i naturą.